Վրեժի կանչով

Մահապարտի նման ունայնությամբ լեցուն

և պարտյալի հեղձուկ անսփոփ տխրությամբ

էլ չեմ փնտրում սրտիս ոչ մի պայծառ նեցուկ`

պահմտոցի դարձած այս գորշ կյանքիս համար:

Լկտի խեղկատակին հանդուրժելով համառ,

դատապարտված գարշին` լիակատար անկամ,

փայփայում եմ ոգյա կայծերն այն անհամար`

Էրգրականչով խրոխտ անդինները սփռյալ։

Լուրթ վրեժով, սակայն, ու ցասումով անբառ...

ես կողպել եմ սիրտն իմ և միտքն իմ հանապազ

(արդ հոգնել եմ արդեն ճառասացից համբակ)...

Եռաթև Նետն ինձ դարձրու, անպարտ Աստված։

Աշոտ ՄԻՐԶՈՅԱՆ

Մեկնաբանություններ